اخبار

هلدینگ دانش بنیان لیدکو

آخرین مطالب سایت

14 فروردين 1401
03 فروردين 1401

توقف ایمونوپاتوژنز راهکار پیش گیری از عفونت حاد ریوی در بیماران مبتلا به Covid-19

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 

بررسی­های متعدد بر بیماران مبتلا به کویید 19 نشان می دهد که پاسخ های ایمنی ذاتی نقش کلیدی در پاسخ های محافظتی یا تخریبی دارد و بررسی این مکانیسم خود ایمنی می تواند راهگشای ایده های تولید دارو و یا واکسن باشد. مطالعات جدید منتشر شده حاکی از آن است که شدت پاسخ های ایمنی بدن فرد مبتلا به بیماری کرونا تا حدود زیادی الگوی شدت آسیب بافت های درگیر شده را تعیین می کنند. بطوریکه نقش ماکروفاژ ها، نوتروفیلها، گیرنده های سیستم ایمنی ذاتی و سایتوکینه ا را به عنوان عوامل کلیدی آسیب رسان به بافت ریه معرفی کرده اند.

پاسخ ایمنی ذاتی علیه عفونت ویروسی وابسته به پاسخ موثر IFN type I می باشد. شناسایی ویروس RNA داری مثل کرونا، توسط ردیابی RNA ژنومی ویروس و یا dsRNA حاصل از ریپلیکاسیون آنها توسط سلول های ایمنی، با رسپتورهای  RNA  آندوزومی، TLR3 و TLR7 و سنسور RNA سیتوزولیک مثل MDA5/RIG-I انجام می شود. این شناسایی با تغییر وضعیت NF-KB و IRF3 در هسته سلول میزبان همراه است. در هسته سلول، فعالیت فاکتورهای ترانسکریپشن باعث بیان IFN type I و سایر سایتوکاین های پیش التهابی می گردد که  با هجوم نوتروفیل ها و ماکروفاژ ها منجر به اولین خط دفاعی سلول میزبان علیه ویروس در محل ورود ویروس گشته و بدنبال آن تولید سایتوکاین در سلول ها به عنوان یک واکنش پیش التهابی برای کنترل ریپلیکاسیون ویروسی و القاء پاسخ ایمنی اکتسابی رخ می دهد. IFN- I اثر گذارترین دفاع ایمنی ذاتی علیه ویروس است و افزایش موفقیت آمیز آن منجر به مهار تکثیر ویروس و حذف آن در مراحل ابتدایی می شود. نتایج تحقیقات اخیر نشان داده است که کرونا ویروس ایجاد اختلال در تولید یا مسیرهای پیام رسانی اینترفرون می کند. میزان موفقیت این رویکرد با شدت بیماری ارتباط مستقیم دارد.

SARS-CoV-2 قابلیت آنرا دارد که در این روند ایمنی ذاتی اختلال ایجاد کند و به دنبال سرکوب این سد دفاعی، سلول های ایمنی که در محل ورود ویروس حضور یافته اند میزان بیشتری IFN- I برای جبران تولید می کنند که باعث هجوم ماکروفاژ و نوترفیل بیشتر به محل التهاب می شود. در نهایت شاهد طوفان سایتوکینی غیر نرمالی در پاسخ به عامل عفونی هستیم که باعث تخریب بافت ریه و نقص عملکرد آن در تبادل گازهای تنفسی می شود. در واقع موارد شدید و منجر به فوت بیماران کویید 19 ارتباط مستقیمی با بروز بیش از حد پاسخ ایمنی و ایجاد التهاب شدید در بدن دارد در بیشتر موارد مرگ عضو درگیر در نتیجه کاهش اکسیژن رسانی در حد زیر آستانه بحرانی و در نتیجه مرگ سلولی و بافت درگیر می شود در همین راستا بتازگی استفاده از دگزامتازون در بیماران درگیر التهاب شدید بعنوان یک کورتیکو استروئید کنترل کننده پاسخ ایمنی مطرح گردیده است.

لنفوسیت های T کشنده که جزیی از سیستم ایمنی اکتسابی هستند قوی ترین پاسخ علیه ویروس را دارند بنابراین پاسخ هایی که سیستم ایمنی را به سمت تولید این سلول می برد مهمترین عامل کنترل ویروس هستند. در ایمنی اکتسابی ویروس ها توسط گیرنده ای در سطح سلول های دندریتیک و ماکروفاژ به نام MHC شناسایی می شوند. این شناسایی لنفوسیت هایT کشنده را فعال می کند.   SARS-CoV-2می تواند از شناسایی توسط ایمنی اکتسابی فرار کند که با کاهش فعالیت سلول های T کشنده، توانایی حذف سلول های آلوده به ویروس را از بین می رود. سلول های T در مواجهه طولانی مدت با ویروس عملکرد خود را از دست داده و به اصطلاح خسته می شوند (ایجاد اختلال در تولید اینترفرون های نوع I، کاهش بیان MHC-II ، MHC-I و افزایش بیان Tim-3 و  PD-1 و القای خستگی (T cell exhaustion. سلول های T خسته توان تولید مولکول هایی چون پرفورین و گرانزیم که نقش مؤثری در کشتن سلول دارند را از دست می دهند. این سلول ها مولکولی در سطح خود بیان می کنند به نام PDL-1 که مارکر خستگی است که در موارد مبتلا به   SARS-CoV-2مخصوصا افراد نیازمند به مراقبت های ویژه بالا می رود. همچنین محققان مشاهده کردند بیماران بستری شده در بخش ICU دارای تعداد سلول‌های T کمتری در مقایسه با بیمارانی بودند که در بخش ICU بستری نشده بودند. این موضوع در مورد بیماران بالا ۶۰ سال نیز صدق می کند. علت اصلی کاهش این لنفوسیت ها ناشناخته است. از آنجایی که گیرنده ورود ویروس کرونا به سلول در سطح لنفوسیت وجود ندارد می توان گفت که دلیل کاهش تعداد لنفوسیت آلودگی مستقیم با ویروس نیست و می توان آن را به افزایش سطح سایتوکاین ها طی التهاب نسبت داد که منجر به نابودی و ناکارآمدی سلول‌های T می ‌شود. همچنین تعداد بسیار زیاد سیتوکین ها می ‌تواند موجب بروز اختلال در سیستم ایمنی و حمله به سلول های سالم شود. مطالعات مختلف ایمونوپاتولوژی ثابت کرده اند که به دنبال عفونت با ویروس های تنفسی، مونوسیت های بیان کننده CCR2 می توانند در نقش مخرب ظاهر شوند و با تولید TNF-α در ریه موجب لنفوپنی و ایمونوپاتوژنز، و مرگ و میراندام (پنومونیت، سندرم تنفسی حادARDS) گردند. این امر که ویروس از تشخیص مؤثر به وسیله سیستم ایمنی میزبان در مرحله اولیه عفونت فرار می کند تا حدودی نشان می دهد که همین تاخیر در فعال شدن بموقع سیستم ایمنی منجر به ظهور پدیده بیماری فاقد علایم در ناقلان مبتلا به کرونا و یا ظهور ناگهانی علایم شدید بعد از دوره کمون می شود.

لذا با توجه به موارد گفته شده هر گونه تغییر در مکانیسم کاهش این طوفان سیتوکینی خود ایمنی دخیل در آسیب بافت ریه، می تواند به عنوان راهگشایی جهت یافتن روش های درمانی و توقف التهاب مدنظر محققان قرار گیرد و یاراهی برای طراحی واکسن های موثر برای مقابله با شیوع ویروس کورونا باشد.

 

 

 

Prompetchara, E., C. Ketloy, and T. Palaga, Immune responses in COVID-19 and potential vaccines: Lessons learned from SARS and MERS epidemic. Asian Pacific J. allergy Immunol, 2020. 10. .31 Zhou, P., et al., A pneumonia outbreak associated with a new coronavirus of probable bat origin. Nature, 2020: p. 1-4

تماس با ما

  • dummyتهران، بلوار میرداماد، خیابان شمس تبریزی شمالی، کوچه شهیدان عابدی، پلاک 9، طبقه اول

  • dummy۰۲۱۲۲۹۰۹۵۹۰-۴

  • dummy۰۲۱۲۲۹۰۹۵۹۷

  • dummyشنبه تا چهارشنبه: ۰۸:۰۰ - ۱۶:۰۰ - پنجشنبه : ۰۸:۰۰ - ۱۲:۰۰

  • dummy info@lidco.ir


ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید...


امروز: 3 - همه بازدیدها: 376869


All Rights Reserved for Lidco Holding ، © 2022